Monty

What made you transition from acting to directing, and now to creating your own autobiographical performance?

Initially, while living in Moscow and working there, I always had this dream of going to Europe to study theater, particularly European theater. However, it remained a dream for many years. Then, at a certain point, I realized that my son had suddenly reached adulthood – he was nearly 20. I thought, perhaps now is my time to pursue that dream. With my age already surpassing 40, I felt a sense of now or never. It began as an adventure, more of a curiosity to explore and break out of the confines I had grown accustomed to. I wanted to delve deeper into theater, both in terms of its general essence and specifically how it was organized in European contexts.

Could you tell us a bit more about how you combine the exploration of the impact of governmental ideology and your personal experience in this performance?

Unfortunately, the intrusion of political matters into our everyday lives has become an undeniable reality in my country. This makes it impossible for individuals to claim disinterest in politics. It has permeated our social interactions and daily routines. While some may attempt to shield themselves from these issues, the reality is that political concerns are undeniable. People strive to preserve their mental and physical well-being by building up walls to block out these disturbances. However, the political climate inevitably seeps into various aspects of life.

Fear and shame seem to be central themes in your work. Could you tell us a bit more about how these themes influence this performance in particular?

The persistent fear that accompanies everyday life is a consequence of the ideologies and governmental systems that shape our existence. It’s ingrained in our emotions and experiences. While people in other countries may not directly encounter this specific fear, various other fears pervade our lives. Political dynamics are a profound influence, extending beyond borders like Russia to affect nations worldwide. This is not a narrative confined to Russia; it’s a global phenomenon. The unexpected rise of figures like Trump in supposedly democratic nations, or the emergence of ultra-right factions in places like Belgium, echoes dark chapters of history, such as fascist regimes in Germany. It’s a cycle, indicating that history is repeating itself and we learned too little.

How does this production differ from previous work, and what discoveries have you made through the process of writing, directing, and performing in The Poem Without a Hero?

The Poem Without a Hero differs a bit from my previous work, for example I Forgot, which featured a very small role for me. In this production, I am not only the writer and director but also the primary performer. While this affords me a deep level of involvement in every aspect of the production, it also presents some challenges. Being the sole actor on stage while also managing production logistics can be daunting, especially since this is a much bigger production than I Forgot, which was a student play. Initially, I contemplated involving other actresses, but the deeply personal nature of the story made it difficult to envision anyone else portraying it. Despite the challenges, this production has been a tremendous learning experience, allowing me to explore facets of myself and my work in new ways.

NL – Wat bracht je ertoe om over te stappen van acteren naar regisseren en nu naar het maken van je eigen autobiografische voorstelling?

Aanvankelijk, toen ik in Moskou woonde en daar werkte, had ik altijd de droom om ooit in Europa theater te gaan studeren, vooral het Europese theater. Maar dat bleef jarenlang slechts een droom. Op een gegeven moment besefte ik dat mijn zoon ineens volwassen was – hij was bijna 20. Ik dacht: misschien is het nu mijn tijd om die droom na te jagen. Ik was inmiddels al ouder dan 40, en het voelde als nu of nooit. Het begon als een avontuur, meer uit nieuwsgierigheid om te ontdekken wat er nog meer was en om los te breken uit het vertrouwde. Ik wilde me verder verdiepen in theater, zowel in het algemene wezen ervan als specifiek in de manier waarop het in Europa is georganiseerd.

Kun je ons iets meer vertellen over hoe je het onderzoek naar de impact van overheidsideologie combineert met je persoonlijke ervaringen in deze voorstelling?

Helaas is de inmenging van politieke kwesties in ons dagelijks leven inmiddels een onontkoombare realiteit geworden in mijn land. Daardoor is het onmogelijk om je als individu niet met politiek bezig te houden. Het dringt door in onze sociale interacties en ons dagelijks bestaan. Sommige mensen proberen zich ervoor af te sluiten, om hun mentale en fysieke gezondheid te beschermen, door muren om zich heen op te trekken tegen deze verstoringen. Maar het politieke klimaat sijpelt uiteindelijk toch door in allerlei aspecten van ons leven.

Angst en schaamte lijken centrale thema’s in je werk. Kun je wat meer vertellen over hoe deze thema’s met name in deze voorstelling tot uiting komen?

De aanhoudende angst die ons dagelijks leven vergezelt, is een gevolg van de ideologieën en regeringssystemen die ons bestaan vormgeven. Die angst zit diep geworteld in onze emoties en ervaringen. Mensen in andere landen zullen die specifieke angst misschien niet op dezelfde manier voelen, maar overal zijn er andere angsten die ons leven doordringen. Politieke dynamiek is van grote invloed, en dat stopt niet bij Rusland – het beïnvloedt landen over de hele wereld. Het is dus niet alleen een Russisch verhaal, maar een mondiaal fenomeen. De onverwachte opkomst van figuren als Trump in zogenaamd democratische landen of het toenemende succes van ultrarechtse partijen in landen als België, doen denken aan donkere hoofdstukken uit de geschiedenis, zoals de fascistische regimes in Duitsland. Het is een cyclus die zich herhaalt, wat erop wijst dat we te weinig geleerd hebben van het verleden.

Hoe verschilt deze productie van eerder werk, en wat heb je ontdekt door het proces van schrijven, regisseren en spelen in The Poem Without a Hero?

The Poem Without a Hero verschilt wel wat van mijn vorige werk, bijvoorbeeld I Forgot, waarin ik maar een kleine rol had. In deze voorstelling ben ik niet alleen schrijver en regisseur, maar ook de enige speler op het podium. Dat geeft me veel invloed op elk aspect van de productie, maar het brengt ook uitdagingen met zich mee. Helemaal alleen op het toneel staan terwijl je ook verantwoordelijk bent voor de praktische kanten van de productie kan behoorlijk overweldigend zijn, vooral omdat dit een veel grotere productie is dan I Forgot, dat nog een studentenvoorstelling was. Aanvankelijk dacht ik erover om andere actrices erbij te betrekken, maar het persoonlijke karakter van het verhaal maakte het moeilijk om me iemand anders in die rol voor te stellen. Ondanks de uitdagingen was het proces een enorme leerervaring, waardoor ik nieuwe kanten van mezelf en mijn werk heb kunnen verkennen.

Interview door Eva Höelsgens